Почвата е дефинирана како горнен слој на земјината кора. Формирана е од минерални честички, органска материја, вода, воздух и живи организми
Почвата е дефинирана како горен слој на земјината кора. Формирана е од минерални честички, органска материја, вода, воздух и живи организми. Тоа е всушност исклучително сложен, варијабилен и животен медиум. Бидејќи формирањето на почвата е исклучително бавен процес, почвата може да се смета во суштина како необновлив извор. Взаемното влијание помеѓу земјата, воздухот и водената почва извршува многу важни функции: храна и друго производство на биомаса, складирање, филтрирање и трансформација на многу супстанции, вклучувајќи вода, јаглерод, азот. Почвата има улога како живеалиште и генски базен, служи како платформа за човечки активности, предел и природно наследство и делува како снабдувач на суровини. Содржи околу двапати поголема количина на јаглерод од атмосферата и три пати поголема од количината што може да се најде во вегетацијата. Овие функции се достојни за заштита заради нивната социо-економска и еколошката важност.
Меѓутоа, почвата сè повеќе се деградира, како во ЕУ така и на глобално ниво. Ерозија, губење на органска материја, набивање, засолување, лизгање на земјиштето, загадување, пломбирање … имаат негативно влијание врз здравјето на луѓето, природните екосистеми и климата, како и врз нашата економија. Деградацијата на почвата не само што има прекугранични ефекти, туку носи и високи трошоци. Проблемите поврзани со деградацијата на почвата треба да се решат надвор од областите што се деградирани. Покрај тоа, намалувањето на услугите за животна средина како резултат на загуба на националниот капитал на почвата мора да се компензира со зголемени притисоци врз останатите почви или на почвите на другите територии.
Во моментов, само неколку земји-членки на ЕУ имаат специфично законодавство за заштита на почвата. Почвата не подлежи на сеопфатен и кохерентен пакет на правила во Унијата. Постојните политики на ЕУ во области како што се земјоделството, вода, отпад, хемикалиите и спречувањето на индустриското загадување индиректно придонесуваат за заштита на почвите. Но, бидејќи овие политики имаат други цели и обем на дејствување, тие не се доволни за да се обезбеди соодветно ниво на заштита за сите почви во Европа.
Постојаната неодржлива употреба на почвите ги загрозува домашните и меѓународните цели на биолошката разновидност и климатските промени на Унијата. Од сите овие причини, Комисијата усвои Тематска стратегија за почвите (COM (2006) 231) на 22 септември 2006 година со цел да ги заштат почвите во ЕУ. Иако Комисијата во мај 2014 година одлучи да го повлече предлогот за Рамковна директива за почвите, Седмата програма за акција за животна средина, која стапи во сила на 17 јануари 2014 година, признава дека деградацијата на почвата е сериозен предизвик. Предвидува дека до 2020 година земјиштето во Унијата е управува одржливо, почвата е соодветно заштитена и ремедијацијата на загадените места е во добар тек; и ги обврзува ЕУ и нејзините земји-членки да ги зголемат напорите за намалување на ерозијата на почвата, да ја зголемат органската материја на почвата и да ги санираат контаминираните области.
Извор: https://ec.europa.eu/
